Toon items op tag: International Tax

De toewijzing van de heffingsbevoegdheid over inkomsten van artiesten en sportbeoefenaar volgt onder het huidig Belgisch-Frans dubbelbelastingverdrag een verouderde systematiek die in sterke mate afwijkt van het OESO-modelverdrag.

Het nieuwe dubbelbelastingverdrag is op dit vlak een ‘gamechanger’. Artiesten en sportbeoefenaars actief in een Belgisch-Franse context ressorteren voortaan onder een voor hen voorbehouden artikel 16, dat geënt is op het OESO-modelverdrag. Bijzonder is wel dat in een minimum-threshold wordt voorzien.

Het huidige dubbelbelastingverdrag tussen België en Frankrijk dateert reeds van 1964. Dat er een update zou volgen, mag dan ook niet verbazen.

Lees hier de volledige publicatie die verscheen in Fiscoloog 1726 (08-12-2021).

Wat pensioenen betreft, brengt het nieuw Belgisch – Frans dubbelbelastingverdrag op tekstueel vlak wel wat wijzigingen met zich mee, doch zal er in vele gevallen niks veranderen in de praktijk. Zowel onder het huidige als onder het nieuwe verdrag komt de heffingsbevoegdheid inzake pensioenen in principe toe aan de woonstaat.

Het nieuwe dubbelbelastingverdrag tussen België en Frankrijk brengt enkele wijzigingen met zich mee. Zo wijzigen ook de regels die van toepassing zijn op de inkomsten die een werknemer ontvangt uit een dienstbetrekking.

Onder het oude Frans-Belgische dubbelbelastingverdrag (“DBV”) van 1964, behoorde de heffingsbevoegdheid inzake meerwaarden op aandelen gerealiseerd door een Belgisch fiscaal inwoner (natuurlijke persoon of vennootschap) in principe exclusief aan België toe.

De ambitie van het zogenaamde 'OECD/G20Inclusive Framework on BEPS' bestond erin om tegen midden 2021 tot een akkoord te komen omtrent de aanpak via twee 'pijlers' van de fiscale uitdagingen van de digitale economie (Fisc. Int. 2020, nr. 443, 1). Uiteindelijk hebben de leden van het Inclusive Framework, na jaren van onderhandelingen, op 8 oktober 2021 aangekondigd dat 136 Staten zich akkoord hebben verklaard met deze aanpak.

Lees het volledige arikel, gepubliceerd in "Fiscoloog Internationaal 455 p. 1" op 31 oktober 2021, hier.

Dubbelbelastingverdragen ('DBV') zijn zogenaamde gemengde verdragen, wat impliceert dat de federale, de gewestelijke en meestal ook de gemeenschapsparlementen ermee moeten instemmen. Slechts dan kan het DBV internrechtelijk in werking treden. Tot nog toe bleef evenwel de vraag onbeantwoord of deze meervoudige instemming ook vereist is voor beperkte wijzigingen aan bestaande (gemengde) verdragen. In twee recente adviezen kreeg de Raad van State de kans zich hierover voor het eerst uit te spreken. De Raad bevestigt dat enkel die parlementen moeten instemmen die bevoegd zijn inzake de voorgestelde wijzigingen. Vermits het een principiële, genuanceerde en eveneens gevoelige kwestie betreft, sprak de Raad zich voor het eerste advies zelfs in verenigde kamers uit (zie Parl.St. Kamer 2020-21, nr. 55-2158/001 en nr. 55-2179/001).

De toepassing van de Kaaimantaks in een Frans-Belgische context heeft reeds het voorwerp uitgemaakt van verschillende bijdragen, met name aangaande de translucide SCI en de zogenaamde sociétés civiles portefeuilles (“SCP”).

Tot op heden en tot de inwerkingtreding van het nieuwe Frans-Belgisch verdrag, zijn inkomsten van (tweede) woningen in Frankrijk aangehouden door Belgische inwoners natuurlijke personen exclusief belastbaar in Frankrijk en worden deze vrijgesteld in België. België kan echter rekening houden met deze inkomsten voor de berekening van het belastingtarief toepasselijk op het geheel van de belastbare inkomsten in België (het zogenaamde progressievoorbehoud), maar deze inkomsten worden niet daadwerkelijk belast in België.

Sinds de hervorming van het Belgische erfrecht door de wet van 31 juli 2017, die op 1 september 2018 in werking is getreden, zijn de regels met betrekking tot inbreng en inkorting van schenkingen sterk gewijzigd. Voortaan gebeurt de inbreng en inkorting van schenkingen in waarde en wordt elke gift (ook diegene gebeurd bij wijze van verzekeringscontract) aan een kind vermoed een als voorschot op erfdeel te zijn, tenzij zij daar uitdrukkelijk is van vrijgesteld. Er zij ook aan herinnerd dat de reserve van de kinderen voortaan beperkt is tot 50% van de fictieve massa (zijnde de goederen die aanwezig zijn op het tijdstip van overlijden en die welke waarover de overledene tijdens zijn leven kosteloos beschikte, in beginsel gewaardeerd op de dag van de schenking en geïndexeerd tot aan het overlijden). In dit kader werd er ook in de verzekeringswet een belangrijke verduidelijking opgenomen met betrekking tot de erfrechtelijke behandeling van verzekeringsprestaties.