Toon items op tag: Litigation

1. In onze voorgaande nieuwsbrief van 17 mei 2018 werd de Circulaire 2018/C/57 van 15 mei 2018 besproken over de forfaitaire raming van de voordelen van alle aard voor de kosteloze terbeschikkingstelling van een woning.

De problematiek is ondertussen door iedereen wel gekend, en deze kwam al meermaals aan bod in onze eerdere nieuwsbrieven van 23 juni 2016, 23 maart 2018 en 17 mei 2018.

1. De Wet van 25 december 2017 tot hervorming van de vennootschapsbelasting (BS 29 december 2017) heeft diverse maatregelen in het leven geroepen. Eén van deze maatregelen betreft de nieuwe regeling voor de berekening van de rentevoet van de nalatigheids- en moratoriuminteresten in de inkomstenbelastingen (cf. artt. 77 en 79 Wet 25 december 2017).

Verdoken meerwinsten

Het Grondwettelijk Hof spreekt zich opnieuw uit over de aanslag geheime commissielonen. Deze keer gaat het over de zgn. tweede ontsnappingsroute, de mogelijkheid voor de vennootschap om de aanslag te vermijden door de verkrijger te identificeren (art. 219 lid 7 WIB 92). Die route staat alleen open voor niet-gerapporteerde kosten en voordelen van alle aard maar niet voor verdoken meerwinsten. Toch ziet het Hof geen schending van het gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel (GwH 4 oktober 2018, 123/2018).

Mariëlle studeerde in 2017 af als Master in de Rechten aan de KU Leuven. In 2018 behaalde zij een Master na Master in het Fiscaal Recht, eveneens aan de KU Leuven.

Zij is lid van de Balie van Antwerpen en is sinds september 2018 werkzaam als advocaat bij Tiberghien.

Mariëlle concentreert zich hoofdzakelijk op vermogens- en successieplanning en op fiscale geschillenbeslechting.

In een opmerkelijk arrest heeft het hof van beroep te Antwerpen zich recentelijk uitgesproken over de fiscale behandeling van de terugname van een waardevermindering op aandelen na een inbound-zetelverptaatsing. De zaak handelde over een in Luxemburg opgerichte vennootschap die haar zetel overbracht naar België. De vennootschap had waardeverminderingen op aandelen geboekt vóór de zetelverplaatsing, en deze na haar immigratie teruggenomen. Het hof komt tot de conclusie dat de terugnames in België belastbaar zijn (Antwerpen 4 september 2018, 201 6 I ARI 20641).

Lees hier het volledige artikel dat verscheen in Tijdschrift voor Fiscaal Recht, n° 541

Zoals algemeen bekend, wordt vastgoed dat door particulieren verhuurd wordt aan privépersonen, die het goed niet voor beroepsdoeleinden gebruiken, in het algemeen vrij mild belast, in functie van het kadastraal inkomen van het betrokken goed. De werkelijk ontvangen netto-huurinkomsten worden niet in rekening gebracht.

Privé verhuurd onroerend goed wordt echter niet standaard belast in functie van het kadastraal inkomen. Zodra de grenzen van het zogenaamde ‘normale beheer van een privévermogen’ overschreden worden, kan dit inkomen een beroepsinkomen worden en worden de netto-huurinkomsten progressief belastbaar in de personenbelasting.

Zo besliste het Hof van Beroep van Luik enkele maanden geleden nog in een arrest van 20 februari 2018 dat de verhuur van 6 woningen beroepsmatig inkomen was voor de betrokken verhuurder.

Of 6 woningen (of mogelijk nog minder) volstaat om een inkomen van onroerend naar beroepsmatig te herkwalificeren, is altijd een feitenkwestie. Daarbij worden een heel reeks elementen in rekening genomen. In voormeld arrest had de betrokken verhuurder privé geen spaarpot en kocht hij de huizen in een tijdsspanne van een goede drie jaar aan met behulp van hypothecaire kredieten. Het Hof van Beroep te Luik oordeelde dat er in het voorliggend geval voldoende elementen aanwezig waren om te stellen dat het over een duurzame beroepsactiviteit ging. De fiscus was dus terecht tot een herkwalificatie naar beroepsinkomen overgegaan.

Dit arrest is geen alleenstaand geval. Er zijn er nog talrijke andere - oude en minder oude - arresten over diverse uiteenlopende feitensituaties, waaruit men een aantal elementen kan afleiden om te bepalen of privé verhuurd onroerend goed al dan niet riskeert als een beroepsinkomen belast te worden. Vaste richtlijnen van de fiscus ter zake zijn er niet. Een en ander blijft altijd een feitenkwestie.

Ondanks al deze arresten blijft men er in de praktijk vaak van uitgaan dat privé vastgoed verhuren enkel belast wordt in functie van het kadastraal inkomen en dat het risico op betwisting met de fiscus hierover zeer beperkt is. Tot voor kort was dat wellicht ook zo. Recent zien wij echter een verhoogde aandacht bij controlediensten voor de grenzen tussen privé- en beroepsmatige beleggingen in vastgoed. Het aantal vragen om inlichtingen en betwistingen neemt toe.

Uiteraard zijn wij beschikbaar om samen met u uw vastgoedbeleggingen fiscaal door te lichten. Ook als er al discussie zou zijn ontstaan met de fiscus begeleiden wij u uiteraard graag.
Claudine Bodeux, counsel, claudine.bodeux@tiberghien.com

Fiscoloog Internationaal 413  p. 1

Publicatiedatum: 30 april 2018

Rechtbank/Hof:  Cass.

Datum van uitspraak:   25 januari 2018

Het Hof van Cassatie heeft zich uitgesproken over de toepassing van de 'vermijdingsbepaling' van het Belgisch-Nederlands dubbelbelastingverdrag (art. 23, § 1, a). De erin vervatte taxatievoorwaarde kent aan België niet het recht toe op inkomsten die in Nederland niet daadwerkelijk zijn belast, nog belasting te heffen. Ook de uitsplitsing van het vast salaris van een internationaal actieve wielrenner onder artikel 17 komt ter sprake in het cassatiearrest (Cass. 25 januari 2018, www.cass.be).

Fiscoloog 1567  p. 11

Publicatiedatum: 23 mei 2018

Wie is schuldenaar van de roerende voorheffing (RV), indien de RV niet aan de bron ingehouden is en de genieter van het roerend inkomen een aan de rechtspersonenbelasting (RPB) onderworpen entiteit is ? Waar het Hof van Cassatie drie jaar geleden nog oordeelde dat de fiscus zich dan tot de genieter moet richten (Cass. 9 januari 2015,Fisc., nr. 1417 , p. 1 #19317), kwam hetzelfde Hof (weliswaar in een andere samenstelling) vorig jaar tot exact het tegenovergestelde besluit (Cass. 10 november 2017, Fisc., nr. 1546 , p. 5 #21212). Hoewel de fiscale Administratie zich bij het eerdere standpunt van het Hof van Cassatie had aangesloten, komt zij hier nu onder verwijzing naar het nieuwe arrest in een recente circulaire op terug (circulaire van 2 mei 2018, nr. 2018/C/52; zie reeds kort, Fisc., nr. 1565 , p. 11 #21436).

De correctie achteraf van een factuur, teneinde bijvoorbeeld een onjuist BTW-identificatienummer recht te zetten, staat er niet aan in de weg dat het recht op aftrek kan worden uitgeoefend voor het jaar waarin de factuur is opgesteld. Voor de niet-naleving van de formele voorwaarden zijn andere sancties denkbaar dan de weigering van de aftrek, en men mag daarbij niet verder gegaan worden dan wat nodig is voor de verwezenlijking van de doelstelling om de juiste inning van de belasting te waarborgen en fraude te voorkomen en zonder afbreuk te doen aan de btw-neutraliteit. Het opleggen van vertragingsrente gaat verder dan wat aldus nodig is.